Βαδίζοντας στο άγνωστο...

  Με βλέπουν και τους βλέπω.
  Εγώ τους ακούω αλλά εκείνοι όχι.
  Γιατί;;
  Τα χέρια μου δεμένα.
  Μα δεσμά δεν υπάρχουν.

  Δεν κουνιέμαι.
  Τους μιλάω...τους μιλάω μα δεν με ακούν.
   Ζητάω βοήθεια.
  Αλλά όλοι συνεχίζουν να περπατούν.
  Σαν να ζουν σε άλλο κόσμο.
  Υπάρχει αδιαφορία,αναισθησία.
  Το αισθάνομαι.
  Δεν μπορώ...πληγώνομαι.
  Με σπρώχνουν για να περάσουν.
  Με ακουμπούν.
  Άρα υπάρχω.
  Δεν είμαι φάντασμα.
 Αλλά δεν με ακούν
Χωρίς δεσμά,τα χέρια μου ακόμα δεμένα.
 Και εγώ συνεχίζω να πονάω.
 Τι συμβαίνει;;

 Που βρίσκομαι;;
 Σε ποιο άγνωστο κόσμο;;
 Στη πιο άγνωστη χώρα...