Στον φίλο μας που έφυγε νωρίς.

    Το βράδυ στης 3 του Σεπτέμβρη του 2016 και ημέρα Σάββατο μας άφησες. Έφυγες για μία βόλτα χωρίς γυρισμό. Δύο ημέρες έχουν περάσει και ακόμα να το πιστέψουμε. Το μεσημέρι που σε συνοδεύσαμε στην τελευταία σου κατοικία ακόμα και τότε μας φαίνεται σαν ένας εφιάλτης. Ένας εφιάλτης που θέλουμε απεγνωσμένα να ξυπνήσουμε! 

Το ακούς και εσύ;

   Το ακούς και εσύ; Μην ρωτάς τι. Απλά κάνε ησυχία και άκου. Τώρα; Τα μάτια σου με κοιτάζουν με τρόμο. Σε τρομάζει και εσένα αυτό που ακούς έτσι; Τι εννοείς δεν ακούς τίποτα; Πρέπει να κάνουμε κάτι! Ίσως κινδυνεύει. Πρέπει να το ελέγξουμε. Μην φωνάζεις σε παρακαλώ! Σε ακούει και τρομάζει περισσότερο! Κάνε ησυχία και ίσως την ακούσεις, εγώ την ακούω και μέσα από τις φωνές σου. Πρέπει να κάνουμε κάτι. Σε παρακαλώ...

Λευκά πέταλα.

Ελλάδα 16 Ιανουαρίου 2016
 Μία φωτεινή ημέρα. Ο ήλιος και το ζεστό αεράκι προσφέρει μία ευχάριστη αίσθηση στην επιδερμίδα. Ο μικρός Γιάννης βρίσκεται στην αυλή του σπιτιού του και πετάει το μπαλάκι του στο σκυλάκι του Τομ.. Το κουτάβι του επιστρέφει την πλαστική μπάλα και γλύφει τα δάχτυλα του μικρού αγοριού. Τα γέλια του παιδιού ακούγονται στην γύρω περιοχή. Η μητέρα του, από το παράθυρο του φωνάζει να μπει στο σπίτι για να φάει.

Εγώ είμαι παιδί της Evil Queen.

   Ημέρα Παρασκευή και ώρα 10μμ. Σκεπάζω τη μικρή μου αδελφή με την απαλή της κουβέρτα και κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού της. Έχω στα χέρια μου ένα μεγάλο βιβλίο γεμάτο ιστορίες που όλα τα παιδιά γνωρίζουν. Ετοιμάζομαι να της διαβάσω την αγαπημένη της ιστορία για τρίτη συνεχόμενη βραδιά. "Η Χιονάτη και οι εφτά νάνοι" και ένα όμορφο χαμόγελο φάνηκε στο προσωπάκι της. Ξεκίνησα να της διαβάζω αυτό το γνωστό παραμύθι, που μιλάει για ένα κορίτσι που ακούει στο όνομα Χιονάτη, τους εφτά νάνους φίλους της και την κακιοτάτη βασίλισσα μητριά της μικρής κοπέλας.