25 διαφορετικοί...

Θυμάμαι.. Δύο χρόνια πριν ήταν, που πήρα την απόφαση να συμμετάσχω σε αυτήν την ομάδα. Δεν ξέρω πως κατέληξα εκεί. Αν με ρωτήσεις ποτέ πως πήρα την απόφαση, η απάντηση θα είναι "Δεν ξέρω" Δεν με πίεσε κανείς, δεν με παρότρυνε κανείς, δεν το είχα καν σκεφτεί πριν ότι θα μου άρεσε. 
Το να δω τον εαυτό μου από την πλευρά του ηθοποιού ήταν κάτι που ποτέ δεν πίστευα ότι θα δω. Όχι ότι το κατέκρινα ποτέ απλά ήξερα ότι δεν μου ταίριαζε, επίσης δεν μπορούσα να ανέβω σε μία σκήνη που να έχει κοινό ακόμα και ένα άτομο, ακόμα δεν ήξερα πως να απομνημονεύσω τα λόγια, και σίγουρα δεν είχα ελευθερία κίνησης. 

Ένα φιλί και... μία σφαλιάρα.

Ένα κείμενο το οποίο αυτή τη φορά δεν το έγραψα εγώ. Δεν συνηθίζω να δημοσιεύω εδώ κειμενάκια που δεν έχω γράψει η ίδια, αλλά το παρακάτω μου άγγιξε την ψυχή και δεν θα μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας. Τα πρώτα δευτερόλεπτα σε αυτόν τον κόσμο στη ζωή κάθε ανθρώπου είναι και θα είναι πάντα ξεχωριστά. Όπως αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω, η πρώτη στιγμή μιας υπέροχης γυναίκας η οποία έγραψε και το κείμενο. Λίτσα Χριστουλάκη σε ευχαριστώ γι'αυτό που μοιράζεσαι μαζί μας!