Ένα φιλί και... μία σφαλιάρα.

Ένα κείμενο το οποίο αυτή τη φορά δεν το έγραψα εγώ. Δεν συνηθίζω να δημοσιεύω εδώ κειμενάκια που δεν έχω γράψει η ίδια, αλλά το παρακάτω μου άγγιξε την ψυχή και δεν θα μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας. Τα πρώτα δευτερόλεπτα σε αυτόν τον κόσμο στη ζωή κάθε ανθρώπου είναι και θα είναι πάντα ξεχωριστά. Όπως αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω, η πρώτη στιγμή μιας υπέροχης γυναίκας η οποία έγραψε και το κείμενο. Λίτσα Χριστουλάκη σε ευχαριστώ γι'αυτό που μοιράζεσαι μαζί μας!

Το πρώτο ξάφνιασμα της ξυπνημένης νιώτης το ένιωσα ένα μεσημέρι πριν 42 χρόνια. Κρεμόμουν με το κεφάλι προς τα κάτω, βρεγμένη, με ανακατωμένα τα κόκκινα μαλλιά μου, κολλημένα από το αίμα και αμνειακό υγρό της μέχρι τότε φιλόξενης μήτρα της.

Από το ένα πόδι με κρατούσε ένας γελαστός άνδρας. Με κράδαινε σαν αρνάκι στο σφαγείο, με ανεβοκατέβαζε και στο τέλος μου έριξε μία σφαλιάρα στο ζαρωμένο λευκό πωπουδάκι μου. "Για να κλάψει" δικαιολογήθηκε στη μάνα μου. Εκείνη, άνοιξε τα χέρια της, με αγκάλιασε και μου έδωσε το πιο γλυκό, το πιο όμορφο, το πιο τέλειο φιλί του κόσμου. Τούτη τη στιγμή μυρίζαμε και οι δυο, το ίδιο αργότερα θα χάναμε αυτή τη μυρωδιά και τα φιλιά δεν θα΄ταν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στη σχέση μας. Ενίοτε, όταν ειδικά τσίριζα από νεύρα, θα έτρωγα και κάτι χαστούκια τσουχτερά σαν θρύμματα πάγου. 

Αλλά και πάλι, αυτό που θα μας ένωνε πάντα είχε μείνει αναλλοίωτο σε μία μικρή τρυπούλα στο βάθος της μύτης μου, πίσω ακριβώς από τα μάτια.