"Εκείνος είναι που δεν με αφήνει να προχωρήσω. Αισθάνομαι ότι θα με αιχμαλωτίσει στην επόμενη στροφή μου. Ότι θα νιώσω την ανάσα του πάνω στο κορμί μου. Ότι θα ρουφήξει κάθε κομμάτι της δικής μου ψυχής. Και μετά;; Θα κυβερνήσει το σώμα μου! Θα μάθει τα βαθύτερα μου μυστικά! Εγώ θα-θα-θα θα ουρλιάζω για βοήθεια και κανένας δεν θα με ακούει."
Φόβος, Φόβος, Φόβος...
"Τι πρέπει να κάνω για να το αποτρέψω;; Να τον φυλακίσω στο κλουβί του και να μην καταφέρει να δραπετεύσει ποτέ ξανά;! Μήπως, μήπως να τον αντιμετωπίσω; Φοβάμαι όμως τόσο πολύ. Να τον αποδεχτώ; Θα πληγώσει τους αγαπημένους μου. Ίσως να φωνάξω σε όλους ποιος είναι ο πραγματικός μου φόβος; Αυτό που φυλακίζω χρόνια μέσα μου;; Ότι το κρύβω από τον καθένα γιατί φοβάμαι;! Σας παρακαλώ βοηθήστε με!! Θέλω να ελευθερωθώ από εκείνον!"
Η γυναίκα που κάθεται από την άλλη πλευρά του γραφείου, αφήνει πάνω στην ξύλινη επιφάνεια το ντοσιέ της και το στυλό της. Αφαιρεί τα κοκάλινα γυαλιά, με κοιτάει με ένα απορημένο βλέμμα και με ρωτάει.
"Σας παρακαλώ ηρεμήστε και πείτε μου πιο συγκεκριμένα ποιος είναι αυτός που σας τρομάζει."
Παίρνω μία μεγάλη ανάσα και προσπαθώ να ηρεμήσω τον εαυτό μου. Μα αποτυγχάνω. Για άλλη μία φορά ο φόβος με έχει κυριαρχήσει.
"Εκείνος που μου μιλάει συνέχεια μέσα στο κεφάλι μου! Εκείνος που μου λέει να πληγώσω εμένα και εκείνους που νοιάζομαι! Εκείνον που προσπαθεί κάθε λεπτό της ημέρας να ελευθερωθεί από τα δεσμά και να φυλακίσει εμένα! Φοβάμαι! Φοβάμαι τον δεύτερο κακό εαυτό μου!"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου