Το βράδυ στης 3 του Σεπτέμβρη του 2016 και ημέρα Σάββατο μας άφησες. Έφυγες για μία βόλτα χωρίς γυρισμό. Δύο ημέρες έχουν περάσει και ακόμα να το πιστέψουμε. Το μεσημέρι που σε συνοδεύσαμε στην τελευταία σου κατοικία ακόμα και τότε μας φαίνεται σαν ένας εφιάλτης. Ένας εφιάλτης που θέλουμε απεγνωσμένα να ξυπνήσουμε!
Να έρθεις και να χτυπήσεις την πόρτα του σπιτιού μας με τόση δύναμη και ας έσπαγες την πόρτα. Να έμπαινες μέσα και να χαιρέταγες τη μάνα μου όπως κάθε φορά "Αυγή, ήντα κάνεις;", να καθόσουν να πίναμε καφέ και να γελάγαμε με τα αστεία που μας έλεγες. Και στη μέση της κουβέντας ρώταγες τη μητέρα μου αν ήθελε να της πεις ένα τραγούδι και όταν εκείνη έγνεφε τότε το σπίτι γέμιζε μόνο με την γλυκιά φωνή σου. Παιδί της μουσικής ήσουν πάντα. Παρέα με το μαντολίνο σου και δεν ήθελες τίποτα άλλο. Η μελωδία του πάντα σε γέμιζε, πάντα σε έκφραζε! Και γι' αυτο ο Θεός σε πήρε μακριά μας. Για να σε έχει στην αυλή των αγγέλων και να παίζεις με το μαντολίνο σου και να του λες τις μαντινάδες σου. Και όσο θα παίζεις εκεί ψηλά εμείς θα είμαστε εδώ και θα συνεχίσουμε να σε ακούμε.
Νιώθω τυχερή. Νιώθω τυχερή γιατί σε γνώρισα, ένα σπάνιο παιδί σαν εσένα. Με μία αγνή καρδιά γεμάτη καλοσύνη και αγάπη την οποία μοιραζόσουν με όλο τον κόσμο. Ήσουν εκεί δίπλα για όλους μας. Και στα εύκολα και στα δύσκολα. Ένας λεβέντης ήσουν Πλάτωνα!
Θα μείνεις για πάντα στις καρδιές μας! Δεν θα πεθάνεις ποτέ. Γιατί όσο θα κατοικείς στις καρδιές μας θα είσαι για πάντα ζωντανός!! Εκεί πάνω ψηλά που βρίσκεσαι συνέχιζε να παίζεις με το μαντολίνο σου και εμείς εδώ θα συνεχίζουμε να χορεύουμε με την συντροφιά της δικής σου μελωδίας!
Για πάντα στις καρδιές μας.
Καλό σου ταξίδι λεβέντη.
https://www.youtube.com/watch?v=1Wcy9X1E97A
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου