Το ακούς και εσύ;

   Το ακούς και εσύ; Μην ρωτάς τι. Απλά κάνε ησυχία και άκου. Τώρα; Τα μάτια σου με κοιτάζουν με τρόμο. Σε τρομάζει και εσένα αυτό που ακούς έτσι; Τι εννοείς δεν ακούς τίποτα; Πρέπει να κάνουμε κάτι! Ίσως κινδυνεύει. Πρέπει να το ελέγξουμε. Μην φωνάζεις σε παρακαλώ! Σε ακούει και τρομάζει περισσότερο! Κάνε ησυχία και ίσως την ακούσεις, εγώ την ακούω και μέσα από τις φωνές σου. Πρέπει να κάνουμε κάτι. Σε παρακαλώ...

     Τρεις μέρες. Τρεις μέρες συνεχόμενα την ακουω. Την ακούω να ουρλιάζει. Κάθομαι στο κρυο δάπεδο με την πλάτη στον τοίχο. Φοράω ένα μακρύ παντελόνι και ένα τιραντάκι μπλουζάκι. Έχει ψύχρα και αυτό έχει διαπεράσει όλο μου το κορμί. Δεν με νοιάζει. Δεν δίνω καν σημασία. Ανησυχώ για το κορίτσι στο δίπλα σπίτι. Ουρλιάζει εδώ και τρεις μέρες, ίσως και παραπάνω, δεν ξέρω. Νομίζω έχασα το μέτρημα. Ουρλιαχτά πόνου. Κλείνω τα μάτια μου και τοποθετώ ταα χέρια μου στα αυτιά μου, προσπαθώ να μην την ακούω. Αδύνατον. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Ακουμπάω την πόρτα που υπάρχει δίπλα μου. Είναι η πόρτα που συνδέει το σπίτι μου με το σπίτι του κοριτσιού. Οι γονείς μου την σφράγισαν, δεν ξέρω το λόγο. Χαιδεύω την παλιά ξύλινη πόρτα σαν να είναι το ίδιο το κορίτσι. Το κορίτσι από το δίπλα σπίτι, το κορίτσι που ουρλιάζει εδώ και μέρες. Δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου, ανεξέλεγκτα δάκρυα. "Τι συμβαίνει με εσένα;" ψιθυρίζω στην ξύλινη πόρτα. Αλλά καμία απάντηση. 
    Νιώθω κάποιον γύρω μου. Γυρίζω προσεχτικά το σώμα μου και βλέπω τη μητέρα μου να με παρακολουθεί από την άκρη του δωματίου με δάκρυα στα μάτια. Εκείνη δεν κλαίει για το κορίτσι που ουρλιάζει, δεν το ακούει, εκείνη κλαίει για εμένα. Φοβάται για εμένα. Νομίζει ότι έχω χάσει την λογική μου. Ενώ ο πατέρας μου αδιαφορεί, αδιαφορεί για όλους και για όλα. Εγώ όμως δεν είμαι έτσι. Νοιάζομαι. Νοιάζομαι για την μητέρα μου, για τους φίλους, για το κορίτσι που ουρλιάζει ακομά και για τον πατέρα μου. 
    Η μητέρα μου τρέχει κατά πάνω μου. Πέφτει στα γόνατα για να είναι στο ύψος μου, κλαίει ασταμάτητα και με αγκαλιάζει. Πονάω μαμά! Όχι μαμα δεν βάζεις δύναμη αλλά με πονάς. Πονάω στα χέρια μου, στην κοιλιά μου, στα πόδια μου, σε όλο μου το σώμα. Μαμά ποναώ παντού. Γιατί μαμά; Δεν με πονάς εσύ μαμά. Το σώμα μου δεν έχει σημάδια μα πονάω σαν να έχω. Γιατί; Η μητέρα μου φωνάζει αλλά δεν την ακούω, τα ουρλιαχτά του κοριτσιού είναι πιο δυνατά. Με αγκαλιάζει ξανά. Οι πόνοι συνεχίζουν. Τι συμβαινει πλέον; "Μαμά είμαι καλά! Δεν είμαι τρελή μαμά! Πρέπει να βοηθήσουμε το κορίτσι που ουρλιάζει. Μαμά σε παρακαλω! Μαμά λογικέψου. Άκου μαμα. Ουρλιάζει" Φωνάζω εγώ τώρα. Η μητέρα μου έχει γίνει ένα κουβάρι δίπλα μου.  
    Ο πατέρας μου βρίσκεται μπροστά μας. Με κοιτάζει και εγω βρίσκω δύναμη και σηκώνομαι ενώ οι πόνοι συνεχίζουν. Δεν έχω ιδέα από που προήλθαν, δεν με νοιάζει τώρα. Προσπερνάω τον πατέρα μου και τρέχω στην αποθήκη και παίρνω το σφυρί. Το πρώτο αντικείμενο που βλέπω μπροστά μου. Κατευθύνομαι πίσω στην πόρτα. Κοιτάζω τους γονείς μου γεμάτη απογοητευση και ρίχνω με δύναμη πάνω στην πόρτα. Κομμάτια ξύλου εκτοξεύονται στο πάτωμα. Πονάω, πονάω παντού. Οι γονείς μου συνεχίζουν να με κοιτάνε και εγώ συνεχίζω. Πρέπει να σώσω το κορίτσι που ουρλιάζει. Υποφέρω. Το κορίτσι, πρέπει να βοηθήσω το κορίτσι. Πετάω το σφυρί στο δάπεδο και σπάω με τα χέρια μου τα κομμάτια ξύλου που εχουν απομείνει. Καρφώνει στις παλάμες μου, νομίζω οι παλάμες μου αμμοραγούν, νομίζω θα καταρρεύσω. Επίτελους! Επιτέλους η πόρτα δεν υπάρχει πλέον! Επιτέλους βλέπω.... τον εαυτό μου; Δεν είμαι σίγουρη. Στο σώμα του κοριτσιού που μου μοιάζει βλέπω μελανιές και γρατζουνιές και τι είναι αυτό στο πρόσωπο μου; Το μάτι μου είναι κλειστό και πρισμένο. Πως; Η μητέρα μου, η μητέρα μου στο πάτωμα στην ίδια κατάσταση, ένα κουβάρι και τα μάτια της κόκκινα. Μελανιές παντού και και και της λείπουν τούφες από τα μαλλιά της. Κοιτάζω τον πατέρα για να βρω κάποια απάντηση και τον βλέπω να κρατάει στο χέρι του τη ζώνη του. Γιατί; Το βλέμμα του είναι τρομακτικό. Γύρναω για να τον αντιμετωπίσω και τον βλέπω να κράταει όντως αυτό το αντικείμενο στο χέρι του και το βλέμμα του παραμένει τρομακτικό. Φοβάμαι. Γυρνάω ξανά στην πόρτα και αντιμετωπίζω ξανά αυτόν τον περίεργο καθρέφτη.
Θεέ μου! Ποτέ δεν περίμενα ότι το κορίτσι που ουρλιάζει θα ήμουν εγώ,ο ίδιος μου ο εαυτός...
Δεν θυμάμαι τι έγινε μετά Θεέ μου. Μόνο σκοτάδι και τα ουρλιαχτά της μητέρας μου.