Plastic Ocean.

...

Η αυλή μας...

Άλλη μία χρονιά στο θέατρο. 

Φέτος φιλεξενηθήκαμε σε μία αυλή. "Την Αυλή Των Θαυμάτων" του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Μία αυλή γεμάτη διαφορετικούς χαρακτήρες, διαφορετικούς ανθρώπους. Που ο καθένας μπλεκόταν στα πόδια του άλλου. Που ο καθένας ήθελε να βρει τρόπο να ξεφύγει από εκει.  Μα κατά βάθος κανείς δεν άντεχε μακριά της.  Έτσι και στην ομάδα μας, η δική μας "αυλή".

25 διαφορετικοί...

Θυμάμαι.. Δύο χρόνια πριν ήταν, που πήρα την απόφαση να συμμετάσχω σε αυτήν την ομάδα. Δεν ξέρω πως κατέληξα εκεί. Αν με ρωτήσεις ποτέ πως πήρα την απόφαση, η απάντηση θα είναι "Δεν ξέρω" Δεν με πίεσε κανείς, δεν με παρότρυνε κανείς, δεν το είχα καν σκεφτεί πριν ότι θα μου άρεσε. 
Το να δω τον εαυτό μου από την πλευρά του ηθοποιού ήταν κάτι που ποτέ δεν πίστευα ότι θα δω. Όχι ότι το κατέκρινα ποτέ απλά ήξερα ότι δεν μου ταίριαζε, επίσης δεν μπορούσα να ανέβω σε μία σκήνη που να έχει κοινό ακόμα και ένα άτομο, ακόμα δεν ήξερα πως να απομνημονεύσω τα λόγια, και σίγουρα δεν είχα ελευθερία κίνησης. 

Ένα φιλί και... μία σφαλιάρα.

Ένα κείμενο το οποίο αυτή τη φορά δεν το έγραψα εγώ. Δεν συνηθίζω να δημοσιεύω εδώ κειμενάκια που δεν έχω γράψει η ίδια, αλλά το παρακάτω μου άγγιξε την ψυχή και δεν θα μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας. Τα πρώτα δευτερόλεπτα σε αυτόν τον κόσμο στη ζωή κάθε ανθρώπου είναι και θα είναι πάντα ξεχωριστά. Όπως αυτό που θα διαβάσετε παρακάτω, η πρώτη στιγμή μιας υπέροχης γυναίκας η οποία έγραψε και το κείμενο. Λίτσα Χριστουλάκη σε ευχαριστώ γι'αυτό που μοιράζεσαι μαζί μας!

Φόβος... Για τι;

    "Εκείνος είναι που δεν με αφήνει να προχωρήσω. Αισθάνομαι ότι θα με αιχμαλωτίσει στην επόμενη στροφή μου. Ότι θα νιώσω την ανάσα του πάνω στο κορμί μου. Ότι θα ρουφήξει κάθε κομμάτι της δικής μου ψυχής. Και μετά;; Θα κυβερνήσει το σώμα μου! Θα μάθει τα βαθύτερα μου μυστικά! Εγώ θα-θα-θα θα ουρλιάζω για βοήθεια και κανένας δεν θα με ακούει."

Στον φίλο μας που έφυγε νωρίς.

    Το βράδυ στης 3 του Σεπτέμβρη του 2016 και ημέρα Σάββατο μας άφησες. Έφυγες για μία βόλτα χωρίς γυρισμό. Δύο ημέρες έχουν περάσει και ακόμα να το πιστέψουμε. Το μεσημέρι που σε συνοδεύσαμε στην τελευταία σου κατοικία ακόμα και τότε μας φαίνεται σαν ένας εφιάλτης. Ένας εφιάλτης που θέλουμε απεγνωσμένα να ξυπνήσουμε! 

Το ακούς και εσύ;

   Το ακούς και εσύ; Μην ρωτάς τι. Απλά κάνε ησυχία και άκου. Τώρα; Τα μάτια σου με κοιτάζουν με τρόμο. Σε τρομάζει και εσένα αυτό που ακούς έτσι; Τι εννοείς δεν ακούς τίποτα; Πρέπει να κάνουμε κάτι! Ίσως κινδυνεύει. Πρέπει να το ελέγξουμε. Μην φωνάζεις σε παρακαλώ! Σε ακούει και τρομάζει περισσότερο! Κάνε ησυχία και ίσως την ακούσεις, εγώ την ακούω και μέσα από τις φωνές σου. Πρέπει να κάνουμε κάτι. Σε παρακαλώ...