Το να δω τον εαυτό μου από την πλευρά του ηθοποιού ήταν κάτι που ποτέ δεν πίστευα ότι θα δω. Όχι ότι το κατέκρινα ποτέ απλά ήξερα ότι δεν μου ταίριαζε, επίσης δεν μπορούσα να ανέβω σε μία σκήνη που να έχει κοινό ακόμα και ένα άτομο, ακόμα δεν ήξερα πως να απομνημονεύσω τα λόγια, και σίγουρα δεν είχα ελευθερία κίνησης.
Και όμως τώρα μπαίνω στον τρίτο χρόνο που είμαι στην θεατρική ομάδα της περιοχής μου. Έχω μετανιώσει για πολλά πράγματα στην ζωή μου. Το θέατρο όμως δεν είναι ένα από αυτά. Με το θέατρο απελευθερώθηκα σωματικά και ψυχικά. Μου δίδαξε να βλέπω τα πράγματα αλλιώς, να τα σκέφτομαι αλλιώς. Το να ασχολήσαι με μία τέχνη στην ζωή σου και να αντιλαμβάνεσαι τι σου προσφέρει αυτό στην ψυχή σου και το σώμα σου, το θεωρώ ευλογία.
Ο χειμώνας που μας πέρασε με βρήκε για δεύτερη χρονιά στην θεατρική ομάδα της περιοχής μου. Μία ανοιχτή ομάδα για τον καθένα. 25 διαφορετικά άτομα, 25 διαφορετικές προσωπικότητες, 25 διαφορετικές ηλικίες, 25 άνθρωποι που δεν γνώριζαν ο ένας στον άλλον, 25 άτομα και ένας σκηνοθέτης με τεράστια υπομονή και όρεξη να μας δείξει το μονοπάτι για το ένα πράγμα που είχαμε κοινό, το θέατρο.
Το να είσαι ένας άγνωστος μεταξύ αγνώστων και να έχεις ένα κοινό και ένα πάθος με όλους τους υπόλοιπους που δεν γνωρίζεις είναι ένα ανεξήγητο συναίσθημα. Κάναμε παρέα, μαλώσαμε, τα βρήκαμε, κάποιοι ονομάζουμε και ο ένας τον άλλον "κολλητοί", ξανά μαλώσαμε και τα ξανα βρήκαμε και στο τελος όλοι είμαστε πάλι μαζί για αυτό που μας αρέσει να κάνουμε.
Ανεβαίναμε στην σκηνή και τα ξεχνούσαμε όλα, γιατί κάναμε αυτό που μας άρεσε και μας έκανε να νιώθουμε ελεύθεροι.
Φέτος λοιπόν, κατά τη διάρκεια αυτών των παραστάσεων μας, πήρα το κινητό μου και με ότι κάμερα έχει φωτογράφισα έναν προς έναν αυτούς τους 25 διαφορετικούς ανθρώπους, τους φωτογράφισα ενώ ήταν μέσα στο ρόλο και κάποιες όχι.
Ο καθένας με διαφορετική προσωπικότητα, ο καθένας διαφορετικός με τον δικό του τρόπο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου