Ένα βουνό από μπερδεμένα συναισθήματα...

         Θέλω να αρχίσω να γράφω…Να γράφω όλη μέρα…Παίρνω το μαύρο στυλό στα χέρια μου και έχω

μπροστά μου το άσπρο κενό χαρτί…Δεν έχω ιδεά τι θέλω να γράψω απλώς ξέρω ότι θέλω να ”εξομολογηθώ” πολλά…Ξεκινάω,αλλά κάπου κολλάω…Μπερδεμένα συναισθήματα λύπης,χαράς και θυμού κυριαρχούν στο μυαλό μου…Από που να αρχίσω και που να τελειώσω;;Νιώθω τόσο πολλά συναισθήματα συγχρόνως που μπερδεύομαι!Μπερδεύομαι με τον εαυτό μου!Τι είναι όλο αυτό που νιώθω;;Από που προέρχεται;;Από τις πανελλήνιες;;Είναι επίδραση της ηλικιάς μου;;Ή είμαι άρρωστη;;Η μαμά μου πάντως με αποκαλεί ”τρελή”…Ο λόγος;;Εκεί που είμαι ήρεμη απλώς της φωνάζω χωρίς αιτία…Και το επόμενο λεπτό της χαμογελάω..Επίσης χωρίς αιτία…Δεν με καταλαιβαίνω..Αλήθεια!

Κλέινομαι στο δωμάτιο μου και κλαίω…Στο σχολείο δεν είμαι ο εαυτός μου!Προσπαθώ να μην το δείχνω…Αυτό,με την τρέλα μου…Φοβάμαι..Φοβάμαι ότι θα με κορο’ι’δεύουν…Δεν είμαι φυσιολογική και το ξέρω…Καθομαι και κλαίω χωρίς αιτία..Όπως επίσης χαμογελώ ή θυμώνω…Απλώς ελπίζω με τα χρόνια να περάσει…Ίσως να είναι επικίνδυνο…Δεν έχω ιδέα…

Κλέινω τα μάτια μου και αφήνω το χέρι μου ελεύθερο που έχει αγκαλιάσει το μαυρο στυλό να χορεψει πάνω στο λευκό κενό χαρτι…Αφήνω τα συναισθήματα μου,τα βάρη μου,τις απελπισίες μου,τις στεναχώριες μου,τους θυμούς μου και τις χαρές μου ελεύθερες να εκφραστούν όπως εκείνες θέλουν…Ανείγω τα μάτια μου και διακρίνω ένα μεγάλο μαύρο βουνό…Ήταν το δικό μου βουνό με τα δικά μου μπερδεμένα συναισθήματα….Ναι…Αυτήν ήμουν εγώ!