Ανοίγω το πρώτο συρτάρι του γραφείου και βγάζω τον αναπτήρα που έχω κρυμμένο εκεί.Κλείνω τα φώτα του δωματίου μου και ανάβω το αρωματικό κεράκι που έχω διπλα μου…
Την παρατηρούσα…Το φυτίλι ήταν κόκκινο..Από την καύση φυσικά…Μετά άλλαζε χρώμα…Γινόταν ένα όμορφο ζεστό πορτοκαλί…Και μετά κίτρινο…Όπως στον έρωτα..Που στην αρχή καίγεσαι με τον πόθο που νιώθεις για τον άνθρωπο σου ενώ στην συνέχεια αυτός ο πόθος μεταμορφώνεται σε έρωτα…Όπως στη φωτιά..Από το κόκκινο του φυτιλιού σε ένα ζεστό πορτοκαλί…Μετά έρχεται η αγάπη…Που στη φλόγα παίρνει το χρώμα κίτρινο…Που αν παρατηρήσουμε είναι το μεγαλύτερο μέρος της..Γιατί η αγάπη διαρκεί περισσότερο…Η φωτιά μας ζεσταίνει όπως και ο έρωτας..Καμιά φορά μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια αλλά καμιά φορά μας πληγώνει…Με ή χωρίς τη θέληση της..Όμως εμείς συνεχίζουμε να την ανάβουμε…Όπως η φλόγα..
Υπάρχουν όμως στιγμές στη ζωή μας που πρέπει να μην ”φυσάμε” τόσο δυνατά δίπλα στη φλόγα γιατί η αγάπη θα σβήσει και τότε από μέσα μας θα βγει ένας μαύρος καπνός..Λεγώμενος ”στεναχώριες”…Όπως στη φωτιά έτσι και σε εμάς..Οπότε αφήνουμε την ”αναπνοή” μας μακριά από εκείνη ώστε να αφήσουμε την δική μας αγάπη να χαθεί μαζί με τις υπόλοιπες στην ατμόσφαιρα…Όπως η φωτιά με το κίτρινο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου