Η μάχη μου,το σκοτάδι μου...

    ''Eδώ και μέρες τσακώνομαι με τους γονείς μου,το αγόρι μου ζηλεύει και τσακώνομαι και με εκείνον, η παρέα μου με απομακρύνει γιατί όπως λένε δεν θέλουν να έχουν σχέση με άτομα τρελά σαν εμένα που 
κλαίνε χωρίς λόγο και οι συμμαθητες μου με κορο'ι'δεύουν συνεχώς!''
             
             Κάθομαι και κλαίω μόνη και έρημη στο κρεβάτι μου κάτω από τα σκεπάσματα..Με κλειστή την πόρτα και σκεπασμένη μέχρι τις άκρες των μαλλιών μου...Έχω καλύψει όλο μου το σώμα με αυτό...Σαν ασπίδα,λες και θα κρατήσει μακριά μου τα βέλη που έχουν πάνω τους το δηλητήριο ''θλίψεις'',''ενοχές'',''πόνος''...Τα βέλη με είχαν ήδη καρφώσει από πριν...Οπότε το δηλητήριο είχε αρχίσει να προχωράει σε ολόκληρο τον οργανισμό μου..Πονάω και νιώθω αδύναμη!Πρέπει όμως να σηκωθώκαι να παλέψω..Όχι για τον στρατό μου.Αυτοί με είχαν εγκαταλήψει και είχαν πάει στο μέρος του εχθρού μου...Αυτός με πλήγωνε αλλά δεν τον ένοιαζε..Ήμουν μόνη τώρα και έπρεπε να σηκωθώ και να παλέψω με το κεφάλι ψηλά!Εδώ και καιρό όμως αυτός ο ψυχικός πόλεμος δεν σταματάει..Κλείνω την πόρτα του δωματίου μου για να μην ακούω τις φωνές των εχθρών μου..Καλύπτομαι με την ασπίδα μου αλλά τα βέλη με πληγώνουν ξανα!Δεν αντέχω άλλο!Πονάω!Εκεί που ήμουν έτοιμη να εγκαταλείψω τη μάχη...Το επόμενο πρωί εμφανίστηκε μέσα στο σκοτάδι μου το φως..Ένας άνθρωπος...Δεν με ήξερε και δεν τον ήξερα...

''Είσαι ακόμα στο άνθος της ηλικίας σου...Τώρα ανθίζεις!Μην πετάξεις τη ζωή σου στα σκουπίδια!Δείξε στους εχθρούς σου ότι μπορείς και ότι δεν το βάζεις κάτω!Μην τους αφήσεις να σε πατήσουν!Δική σου είναι η ζωή!!Πάρτην στα χέρια σου!Φώναξε και πάλεψε γι'αυτήν!!''

                     Αυτά τα λόγια έφεραν το φως μέσα στο σκοτάδι μου!Θα συνεχίσω να παλεύω για μ'ένα!Τα βέλη όσο και να διαπερνούσαν το κορμί μου δεν με επειρέαζαν πια!Παλέυω...Παλεύω...Παλεύω...Μόνο για μ'ένα!
                      Είμαι σίγουρη ότι στο τέλος ο νικητής της μάχηςθα είμαι εγώ!!