Ένα λουλούδι,ένα χαμόγελο...

                 Περπατάω στο δρόμο και χαμογελάω στον κάθε άνθρωπο που βλέπω,μιλάω μαζί τους και τους προσφέρω ένα λουλούδι στον καθενα...Τα λουλουδια το πάθος μου.Πάντα αγοράζω μία ανθοδέσμη κάθε πρωί από το ανθοπωλειο που ειναι απεναντι απο το σπιτι μου πριν φύγω για το
σχολειο..Διάφορα λουλουδια σε ένα μπουκέτο.Όχι δεν παίρνω ένα συγκεκριμένο..Πως θα μπορουσα να ξεχωρίσω το καθένα;;Το κάθε άνθος έχει τη δική του χάρη,την δική του ομορφιά,τα δικα του χρώματα..Πως μπορώ εγώ λοιπόν να τα διαχωρίσω;;
                  
                 Τριγυρνώντας στα στενακια της πόλης ακούω πίσω από την πλάτη μου επανειλημμενα ''Το κοριτσι αυτό είναι η χαρά της ζωής'' ή ''Το πιο χαρούμενο παιδί που εχω γνωρίσει ποτέ μου!'' και άλλα τέτοια..Χαμογελάω ειρωνικά και συνεχίζω το δρόμο μου...Η αλήθεια είναι πως στην πραγματικότητα αν κάποιος μπορούσε να ανοίξει το στήθος μου το μόνο που δεν θα έβλεπε θα ήταν σίγουρα η καρδιά μου..Τη θέση της έχουν πάρει σταχτες...Παντού σταχτες...Μαύρες και αηδιαστικές στάχτες...Εκείνη έχει καεί,έχει καταστραφεί...Δεν άντεχε άλλο..Μα πόσα θα μπορούσε να αντέξει μία καρδιά;;Τίποτα.Δεν θα μπορούσε να αντέξει τίποτα.Γι'αυτο και καήκε....
          
                 Το μόνο που μου προσφέρει τώρα πια χαρά είναι τα λουλούδια..Κάθε φορά που ένα όμορφο άνθος αποχωρίζεται το χέρι μου και το αγκαλιάζει με τα δαχτυλα του ένας από τους ανθρώπους που του το προσφερω τότε ναι..Νιώθω χαρούμενη.Αυτήν την όμορφη καμπύλη που κανουν τα χειλια κάθε φορα που τα ματια μιας ψυχης βλέπουν το λουλούδι είναι ανεκτίμητη!Μου αρέσει τόσο πολύ να βλέπω τους ανθρωπους να χαμογελούν.Θα έκανα τα παντα για να κρατησει αυτο για μία αιωνιότητα,..Ίσως γιατί ξέρω πως είναι όταν μία ψυχή μαυρίζει μέσα της..Επειδή ξέρω τι γεύση έχει η σαπίλα...
                
                 Νομίζω πως μόνο όταν βλέπω χαμόγελα ένα μέρος της καρδιας μου ζωντανευει ξανα..Την ακούω να χτυπάει...Αλλά μετά από λίγο πάλι στάχτη..Σαπίλα...Ξανά και ξανά...