Εδώ και ώρα κάθομαι δίπλα από το παράθυρο μου..Βρέχει και εγώ παρακολουθώ την βροχή...Πόσο ήρεμη μπορεί να σε κάνουν να νιώθεις μερικές σταγόνες νερού;;!!Σκεφτόμουν διάφορα...Οικογενειακά,τη σχέση που έχω με την παρέα μου και τη σχέση που έχω και με τον εαυτό μου...
Είμαι μόνη στο σπίτι και πολλές φορές λέω τις σκέψεις μου δυνατά...
Δεν ξέρω γιατί..Απλά τις προφέρω δυνατά...Πολλά παράπονα και άσχημες στιγμές κυλούσαν σαν παγωμένο ρυάκι στο μυαλό μου...
Έβαλα τα κλάματα...Συνέχιζα να μιλάω δυνατά για να βγάλω όλο τον πόνο από μέσα μου!Τώρα πια τα συναισθήματα μου είναι στην ατμόσφαιρα..Έβγαλα από μέσα μου τον πόνο...Όχι όλον!Πως να γίνει αυτό;;;Πάντα θα υπάρχει μέσα μας ένα κομμάτι του παρελθόντος,ακόμα και ο πόνος...Όπως όλων των ανθρώπων τα συναισθήματα όταν τα εκφράζουν μεταφέρονται στην ατμόσφαιρα έτσι έγινε και με τα δικά μου τώρα...Πετάνε ανέμελα στην ατμόσφαιρα...Τα πνευμόνια μου τώρα είναι καθαρά...Αυτή η θλίψη που με έκρουβε τόσο καιρό εξαφανίστηκε...Όχι όλη αλλά ένα μέρος της...Ανασαίνω με μεγαλύτερη ευκολία τώρα...
Η μεταφορά της θλίψης μου στην ατμόσφαιρα με έκανε να αναρωτηθώ τι είδους οξυγόνο εισπνέουμε...Ένα είδος οξυγόνου που περιέχει πόνο,χαρά,φόβο...Σκέφτομαι ότι ίσως αυτό επειδή το αναπνέουμε και ξανά εισχωρεί στα πνευμόνια μας γι'αυτό και νιώθουμε ξανά από την αρχή όλα αυτά τα συναισθήματα...Πόνο,ξανά πόνο!Απαίσιο...Όλο αυτό το οξυγόνο μεταφέρεται στο διάστημα...Μάλλον γι'αυτό το λόγο αυτό το μέρος είναι κατάμαυρο!Όλα αυτά τα άσχημα συναισθήματα δεν θα μπορούσαν να σχηματίσουν κανένα άλλο χρώμα πέρα από το μαύρο...Άραγε επιστρέφουν ποτέ ξανά εδώ πίσω;;
Είχα βυθιστεί τόσο πολύ στις σκέψεις μου που όταν επανήλθα είχα νιώσει ήδη καλύτερα...Αλλά μου κίνησε την περιέργια τι πραγματικά γίνεται με αυτά που νιώθουμε...Τι συμβαίνει τελικά με τα συναισθήματα μας;;Που πάνε;;Επιστέφουν ποτέ πίσω;;Τι γίνεται ακριβώς;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου