Τα μαθητικά τα χρόνια δεν πεθαίνουν. Ακόμα και αν τα ξεχάσουμε θα είναι πάντα ζωντανά μέσα στα τετράδια και τα βιβλία, κρυμμένα σε φωτογραφικά άλμπουμ που υπάρχουν στην σκονισμένη βιβλιοθήκη. Το βίντεο από το πρώτο ποίημα που είπες στην γιορτή του σχολείου και η μαμά να κλαίει στην άκρη από συγκίνηση.
12 χρόνια...12 μαθητικά χρόνια συνεχούς αγωνίας και άγχους για τα απροειδοποίητα test του καθηγητή, για τους ελέγχους που θα παραλάμβαναν οι γονείς μας, για την παρουσίαση της εργασίας μας που είχαμε να κάνουμε σε όλη την υπόλοιπη τάξη... Μετά έρχονται οι πρώτοι έρωτες, τα πάρτι, οι καυγάδες ανάμεσα σε παρέες και παρόλο αυτό καταλήγαμε πάλι μαζί. "Φίλοι για πάντα" λέγαμε και το γράφαμε στα θρανία, στις καρέκλες, στα βιβλία, στον πίνακα, ακόμα και στα δέντρα.
Χρόνια αξέχαστα... Τα χρόνια που ακόμα και τώρα κρατάς στον καθηγητή σου "μίσος" για το 9 που σου έβαλε στο τετράμηνο στο Λύκειο. Τα χρόνια που όταν έσβηνες το κεράκι των γενεθλίων σου η ευχή που έκανες πάντα ήταν να πιάσει φωτιά το σχολείο. Τα χρόνια που νόμιζες ότι ο προορισμός της εκδρομής ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που υπήρχε.
Και επιτέλους μετά από καιρό φτάνεις στην τελευταία τάξη των σχολικών σου χρόνων. Εκεί όπου πρέπει να παλέψεις για τα όνειρα σου. Εκεί που ξεπερνάς τις δυνατότητες που είχες ορίσει για τον εαυτό σου. Και μέσα στην πίεση που περνάς εσύ και οι συμμαθητές σου καταλαβαίνεις ότι αυτά τα χρόνια δεν θέλεις να σταματήσουν. Δεν θες να φύγεις. Θες να μείνεις εκεί. Εκεί που περνούσες τη μισή σου μέρα. Να θυμηθείτε όλοι μαζί τις κακές και τις ευχάριστες στιγμές. Να γελάσετε με τις φάρσες που κάνατε στους καθηγητές και να μοιραστείτε τις αναμνήσεις σας. Να παίξετε ποδόσφαιρο, βολεϊ και μπάσκετ όλοι μαζί σαν μικρά παιδιά. Να φέρεται στη μνήμη σας τα πρώτα 10 στο Δημοτικό και τα πρώτα 20 στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Στο τέλος να αγκαλιαστείτε, να βγάλετε φωτογραφίες και να υποσχεθείτε να μην χαθείτε.
Και μετά από χρόνια όταν πλέον ξεκαθαρίσεις τη βιβλιοθήκη σου από τις παλιατζούρες, σου πέφτει ένα κομματάκι χαρτί ανάμεσα στα υπόλοιπα που βρίσκονταν στο πάτωμα. Σου τράβηξε την προσοχή για κάποια δευτερόλεπτα και έσκυψες να το πιάσεις αγνοώντας τα υπόλοιπα σκουπίδια που ήταν στο ίδιο σημείο. Κάθισες στην καρέκλα που βρίσκονταν δίπλα σου και ξεδίπλωσες το τσαλακωμένο χαρτί. Μία μαγεία περιέβαλε το σώμα σου και εσύ χαμογέλασες. Ήταν ένα ραβασάκι από το Γυμνάσιο. Ένα σωρό αναμνήσεις ήρθαν στο μυαλό σου. Ένιωσες την στιγμή από τα σχολικά σου χρόνια. Ένιωσες σαν να ήσουν πάλι εκεί. Σαν να μην έφυγες ποτέ. Θυμήθηκες τους συμμαθητές σου και τους καθηγητές σου. Έναν έναν. Τα μάτια σου γέμισαν δάκρυα χαράς. "Που να βρίσκονται;Τι να κάνουν;" αναρωτήθηκες.
Τελικά τα μαθητικά τα χρόνια δεν πεθαίνουν ποτέ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου