Ο ωκεανός μου...

Όταν ο ωκεανός σου,
Εκείνος που με γέννησε και εκείνος που με έζησε
Όταν εκείνος τα δάχτυλα μου αγγίζει
Τότε μια ζωντάνια πια με πλημμυρίζει.

Ζωντανή μέσα στην κόλαση νιώθω ότι υπάρχω,
Μα δεν με τρομάζει τίποτα αφού ξέρω ότι υπάρχεις
Μου ξεπλένεις κάθε δάκρυ
Με προστατεύεις από κάθε φόβο
Αισθάνομαι ότι είμαι σπίτι μου
Σε ένα μέρος δίχως τοίχους.

Είμαι θυμωμένη!
Και χτυπάς με δύναμη τα νερά σου πάνω στα βράχια,
Τα πλημμυρίζεις με την οργή σου αλλά δεν σε νοιάζει
Με καταλαβαίνεις και έτσι καταλαβαίνω και εγώ εσένα.
Είμαι ήρεμη.
Και η θάλασσα σου γαληνεύει
Σαν τίποτα να μη γυρεύει,
Έχει ότι χρειάζεται πλέον 
Ένα μέρος δικό μου,
Και εγώ ένα μέρος δικό της
Έτσι είναι και με τους υπόλοιπους
Αλλά αργούν να το καταλάβουν
Εγώ όμως της χαρίζω την εμπιστοσύνη μου,
Δεν με τρομάζει πλέον.
Αφού η θάλασσα κατάπιε τη θλίψη μας,
Η θάλασσα κατάπιε τη χαρά μας,
Αφού η θάλασσα είναι όμοια με εμάς!