Εγώ σε λίγο θα χαθώ,εσύ;

Ήμουν ηλίθια!Για κάποιον περίεργο και χαζό λόγο είχα πιστέψει σε εμάς!Πίστεψα ότι κάτι ένιωσες για εμένα…

Αλήθεια,ένιωσες ποτέ;;Με έκανες να μισήσω τον έρωτα!Να μην θέλω να ξανά αγαπήσω..Να τον φόβαμαι!Ντρέπομαι να ξανακοιταχτώ στον καθρέφτη!Τα πάντα πάνω μου τώρα πια μου φαίνονται τόσο άσχημα!Δεν με γνωρίζω!Και όλα αυτά επειδή μου έδωσες αυτές τις ψεύτικες ελπίδες σου…Που τόσο πολύ με πόνεσαν!Αν ήταν στο χέρι δεν θα σε είχα καν ερωτευτεί αλλά τι να κάνουμε;;;Τα συναισθήματα δεν σε ρωτάνε για να έρθουν!Έρχονται ότι ώρα τους κατέβει στο κεφάλι…!

Σε θέλω!Σε θέλω τόσο πολύ!Πρώτη φορά θέλω κάποιον τόσο έντονα!Τα μάτια μου είναι πρισμένα και πονάνε,αρχίζω να ξεχωρίζω τα κόκκαλα μου από το σώμα μου…Δεν τρώω πια!Η μαμά μου φοβάται…Θέλει να με πάει σε γιατρό…”Δεν χρειάζομαι γιατρό” της υπενθυμίζω κάθε φορά “Εκείνον χρειάζομαι” αλλά εκείνη συνενίζει να λέει το μονόλογο της…Καμιά φορά κάθομαι στο δωμάτιο μου απειλώντας τον εαυτό μου να σε ξεχάσω κρατώντας στα χέρια μου ένα ξυράφι.Ένα ξυράφι!Απειλώ τον εαυτό μου με τον θάνατο μου!Δεν μπορώ να το πιστέψω!Φοβάμαι…Φοβάμαι τόσο για τον εαυτό μου!Δεν θέλω να χάσω τη γλύκα της ζωής αλλά όσο και να το σκέφτομαι θυμάμαι ότι εσύ μου την κατέστρεψες!Φοβάμαι ότι σε λίγο καιρό εγώ δεν θα υπάρχω και ότι θα ησυχάσω…Δεν θα σου λείψω.Καθολου!Λένε ότι όταν ένα αγόρι χαλάσει το χαμόγελο ενός κοριτσιού τότε δεν είναι άξιος να ονομάζεται ”άντρας” γι’αυτό λοιπόν γλυκιέ μου στον έρωτα εγώ μπορεί να έχω χάσει αλλλά εσύ έχασες κάτι πιο σημαντικό.Τον ανδρισμό σου!