To λουλούδι μου...

Τα παιδια στο σχολείο είναι τόσο καλά μαζί μου!Δεν με κάνουν να νιώθω άσχημα όπως στη σχολή χορού που πηγαίνω…Η κολλητή μου

με βοηθάει τόσο πολύ να αισθάνομαι το κάθε τι που αγγίζω…Δεν την έχω δει ποτέ μου και όμως νιώθω σαν να είναι το πιο όμορφο κορίτσι στον κόσμο…”’Ομορφο Κατερίνα,είναι αυτό το λουλούδι..Τα πέταλα του είναι τόσο απαλά.Η γύρη στη μέση είναι τόσο γλυκιά,αυτό είναι το όμορφο Κατερίνα!Αυτό το λουλούδι,η μαργαρίτα!” μου λέει κάθε φορά που συναντάμε ένα τέτοιο όμορφο λουλούδι στο δρόμο μας και μου το αφήνει στα χέρια και με τη βοήθεια της με βοηθάει να το αισθανθώ.Έτσι είναι και εκείνη.Όμορφη,τα μαλλιά της είναι τόσο απαλά όσο και τα πέταλα του λουλουδιού.Και η φωνή της τόσο γλυκιά όσο η γύρη.Η φίλη μου.το λουλούδι μου!Η Φανή μου…

Είναι τα μάτια μου αφού εγώ δεν βλέπω.Είμαι τυφλή.Εκ γενετής!Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να ζήσω!Δεν έχω δει ποτέ μου τον ήλιο αλλά αυτό δεν με ενοχλεί αφού αισθάνομαι τη ζεστασιά του…Όλα είναι μία συνήθεια!

Το πρωί πήγα στο σχολείο και με τη βοήθεια των συμμαθητών κατευθύνθηκα αμέσως προς την τάξη όπου έκατσα στη θέση μου.Η σχολική μέρα ξεκίνησε αλλά η Φανή πουθενά.Μπορεί να κοιμήθηκε λιγάκι παραπάνω…Άκουγα τον καθηγητή να διδάσκει…Όπως και τις υπόλοιπες 6 ώρες…Το κεφάλι μου πάει να σπάσει.Σχολάσαμε και η Φανή άφαντη!Μάλλον αρρώστησε…

Ήρθε η μητέρα μου και με πήρε απο το σχολείο και πήγαμε σπίτι.Πήρα αμέσως την Φανή τηλέφωνο στο σταθερό του σπιτιού της.Δεν το σήκωσε κανείς…Θα κοιμούνται ή θα λείπουν…Όλη η οικογένεια έκατσε να φαει,μαζί και εγώ…Το μεσημέρι ξεκουράστηκα και το απόγευμα πήγα στη σχολή χορού όπου την σιχαίνομαι γιατί με ξεχωρίζουν απίστευτα από τα υπόλοιπα παιδιά λόγω της όρασης μου…Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν είναι ωραίο αυτό που κάνουν;;!!Ο χορός είναι η ζωή μου,είναι το μόνο πράγμα που με κάνει χαρούμενη μετά τη Φανή μου!Και όμως αυτοί οι άνθρωποι με έχουν κάνει να το σιχαθώ!

Γύρισα σπίτι μου αργά.Δεν τηλεφώνησα στην Φανή γιατί θα κοιμόταν.Πήγα αμέσως και ξάπλωσα….Το πρωί που σηκώθηκα δεν ήμουν και πολύ καλά..Είχα ενα άγχος,ένα φόβο χωρίς λόγο!

Πήγα σχολείο χωρίς να δώσω σημασία…Ξεκίνησε η πρώτη ώρα και η Φανή πάλι άφαντη!Γρίπη..Έχει γρίπη!Ήμουν σίγουρη…Νομίζω πως μέχρι να τελειώσει η τρίτη ώρα πέρασαν αιώνες,δεν είμαι σίγουρη…Μου λείπει η Φανή!Τι στο καλό έπαθε;;;

Ήρθε η διευθύντρια στην τάξη και μου είπε να μαζέψω τα πράγματα μου γιατί με περιμένει η μητέρα μου στο γραφείο για να φύγω…Η μητέρα μου;;Στο γραφείο;;Για να φύγω;;Τι έγινε;;

Η μητέρα μου μόλις με είδε με πήρε αγκαλιά,αισθάνθηκα τα δάκρυα της στο μαγουλο μου…Κάτι έγινε!Ήμουν τόσο σίγουρη!”Μαμά τι συμβαίνει;;Γιατί κλαις;;” εκείνη απλώς είπε ”κοριτσάκι μου,πάμε” και με έδειξε το δρόμο μέχρι το αμάξι…Ξεκινάμε…”Μαμά,που πάμε;;”…Απόλυτη σιωπή….

Η μαμά σταμάτησε το αμάξι.Άκουσα το χειρόφρενο.”Απλώς θέλω να φανείς δυνατη!” είπε ”Μα μαμά…” Δεν πρόλαβα τελειώσω τη φράση μου και βγήκε έξω από το αμάξι.Μου άνοιξε την πορτα και με πήρε από το χέρι..Με οδήγησε σε έναν μεγάλο χώρο…άκουγα φωνές,πολλές φωνές και μύριζε νοσοκομείο.Ήμουν σε νοσοκομείο.

Με πήγε σε ένα δωμάτιο…Άκουσα ψίθυρους αλλά δεν αντέδρασα…Η μηέρα μου τοποθέτησε τα δάχτυλα ανάμεσα σε μαλλιά.Μακριά,ξηρά,ταλαιπωρημένα μαλλιά.”Μαμά,έπαθε τίποτα η γιαγιά;;”

Κάποια χείλια μου φίλησαν απαλά το χέρι μου..”Η γιαγιά σου είναι καλά καλή μου αλλά εγώ..” Την ήξερα αυτή την φωνή!Ήταν η…”Φανή!” φώναξα σχεδόν…”Γλυκιά μου,τι κάνεις;;” μου είπε με ταλαιπωρημένη φωνή…”Φανή καλά είμαι..Αλλά εσύ;;Εσύ τι έχεις;;” ”Θέλω να φανείς δυνατή Κατερίνα μου,γιατί η ζωή μας παίζει δύσκολα παιχνίδια και τότε είναι που πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας…” Τι έλεγε;; ”Φανή τι συμβαίνει;;” ρώτησα γεμάτη απορία..”Κατερίνα,έχω καρκίνο στον εγκέφαλο αρκετό καιρό αλλά εδώ και μία βδομάδα προχωράει σε όλο μου το υπόλοιπο σώμα…Οι γιατροί μου δίνουν ένα μήνα ζωής…” 

Νόμιζα ότι έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου… Τι συμβαίνει;;;Για πιο λόγο;;Δεν άκουγα τίποτα παρά μόνο ένα βουητό στα αυτιά μου…Τον υπόλοιπο μήνα δεν πήγαινα στο σχολείο…Έχασα τη χρονιά αλλά δεν με πείραξε..Θα έχανα τη φίλη μου!Ήμουν συνέχεια δίπλα της…Τα χάπια που έπινε της προκαλεσαν την απώλεια των μαλλιών της..Το λουλούδι μου έχασε τα δικά της πέταλα!Ακουμπάω το σώμα της και νιώθω τα κόκκαλα της..Όχι δεν είναι η Φανή μου αυτή!

Πέρασε ενάμιση μήνας!Ήμασταν τόσο χαρούμενες και οι δύο που κατάφερε κάτι τέτοιο!Είχαμε ελπίδες ότι..ότι.. Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω!Το επόμενο πρωί το λουλούδι μου μας αποχαιρέτησε…Όλοι οι φίλοι πήγαν στην κηδεία  της και μου κρατούσαν το χερι!Ένιωθα τη θλίψη και το χαός γύρω μου…Τα ουρλιαχτα της μητέρας της μου έκοβαν τα πόδια!Οι ελπίδες,αυτές οι ψευτικες ελπίδες ότι θα μπορούσε να ζήσει…Ένα μαχαίρι μου καρφωνόταν στην καρδιά κάθε λεπτό!Πέταξα ένα τριαντάφυλλο στο φέρετρο της και έφυγα με ρομποτικές κινήσεις από το χώρο…Δεν ένιωθα τα πόδια μου..Το σώμα μου είναι ήταν αδύναμο…Έχασα τις αισθήσεις και άκουσα τη δική μου μητέρα τώρα να ουρλιάζει…

Ξύπνησα στο σπίτι μου,στο κρεβάτι μου…Η μητέρα μου ήταν πάνω από το κεφάλι μου ”Μαμά είδα ένα απαίσιο όνειρο!Η Φανή λέει πέθανε!”…Η μητέρα μου έβαλε τα κλάμματα…

Τις υπόλοιπες ημέρες δεν έτρωγα,δεν μιλούσα παρα μόνο ”κοιτούσα” το ταβάνι!Δεν άντεξα…Πήγα να βρω το λουλουδι μου εκεί πάνω…

Όταν άνοιξα τα μάτια είδα κάτι φωτεινό!Τα μάτια μου έτσουξαν…Μία κοπέλα ήταν δίπλα μου...Ενώ δεν την είχα δει ποτέ ήξερα ποια είναι.. ”Φανή!” έιπα και την αγκάλιασα! ”Βλέπω!” είπα ενθουσιασμένη! Μου χαμογέλασε ”Το ξέρω!” 

”Που είμαστε;;” την ρώτησα…”Στον παράδεισο!Έλα να δεις…” μου είπε…Τι όμορφο θέαμα!Μόνο γαλήνη.Υπήρχε μόνο γαλήνη!Και τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από διαμάντια!Απλά πανέμορφο…