Τελικά δεν μένω ποτέ μόνη μου.

Ανοίγω την πόρτα και με ρομποτικές κινήσεις κατευθύνομαι προς το ραδιόφωνο,βάζω τον πιο μη ξεσηκωτικό σταθμό και κάθομαι στη γωνία του δωματίου μου και κλαίω με λυγμούς.Επαναλαμβάνω συνεχώς με κόμπο στην καρδιά την ίδια φράση “Κανένας δεν είναι δίπλα μου!Όλα τα παλεύω μόνη μου!”

    Μα τι λάθος!Μέγα λάθος αυτά τα λόγια!Δεν γίνεται να είμαι μόνη μου.Όταν…Όταν η καρδιά μου είναι πληγωμένη και το παγάκι είναι πιο ζεστό από ότι εκείνη τότε τη ζεσταίνει με τις ηλιαχτίδες του ο ήλιος.Εκείνος,αυτός ο καυτός φίλος είναι δίπλα μου όταν χρειάζομαι λίγο από το φως του σε αυτή τη μίζερη ζωή μου.

     Και τις νύχτες που εξαφανίζεται δεν με αφήνει μόνη…Μου στέλνει τον άλλο φίλο μου το φεγγάρι για να μην μείνω ποτέ μόνη μου!Το φεγγάρι..Τόσο απελπισμένο και εκείνο!Είναι μόνο του…Το καταλαβαίνω..Με καταλαβαίνει και εκείνο!Το νιώθω…Η μαγεία του τόσο όμορφη!Ακόμη και τη νύχτα παλεύει να φωτίσει αυτή τη ψυχή!Αν και πράγμα αδύνατο σχεδόν πάντα τα καταφέρνει!

Σκουπίζω τα δάκρυα μου και κατευθύνομαι προς το μπαλκόνι…Κοιτάζω το όμορφο ηλιοβασίλεμα που σιγά-σιγά εξαφανίζεται…Χαμογελάω και λέω “Σ’ευχαριστώ!”